गाउ देखी सात सुमुन्द्र पारी
म खाडी बाट जब आफ्नो हरीयाली गाउ सम्झन्छु
त्यी उकाली र वराली सम्झन्छु
अनी भर्करै उम्रदै गरेका
बैषालु ठिटिहरु सम्झन्छु
सम्झेर म छोल्छु ..........
कहिले पल्ला घरे काली लाई सम्झन्छु
कहिले ओल्ला घरे गोरी लाई सम्झन्छु
कहिले त्यी नक्काली फ्याउरी लाई सम्झन्छु
कहिले म त्यी कल्स्याउरी लाई सम्झन्छु
सम्झेर म छोल्छु ........
कहिले बिहानिको किरन झुल्कने अघी छोल्छु
कहिले दिउसोको उज्यालोमा छोल्छु
कहिले गोधुली साँझमा छोल्छु
कहिले मध्य रातीमा छोल्छु
सम्झेर म छोल्छु ........
कहिले भर्कर उस्कदै गरेको बुबु सम्झन्छु
कहिले ग्वाम्मै चपाउला झै गर्ने त्यी पुठा सम्झन्छु
कहिले त्यी गुलाब पत्री लाली ओठ सम्झन्छु
कहिले सिरुपाते , कहिले लाम पाते गुफा सम्झन्छु
सम्झेर म छोल्छु ........
कहिले त्यही कालीलाई प्रियन्का सम्झन्छु
कहिले त्यही मोटीलाई सन्नी सम्झन्छु
कहिले त्यही ठुला ठुला बुबु भाकिलाई मिया सम्झन्छु
कहिले त्यही कल्स्याउरी लाई आफ्नै स्वदेशकी अर्चना सम्झन्छु
सम्झेर म छोल्छु ........
कहिले थुक लाएर छोल्छु
कहिले श्याम्पु लाएर छोल्छु
कहिले पानी छम्केर छोल्छु
कहिले सुख्खा सुख्खा छोल्छु
सम्झेर म छोक्छु .......
कहिले उत्तानो परेर छोल्छु
कहिले घोप्टे परेर छोल्छु
कहिले दाँया फर्केर छोल्छु
कहिले बाँया फर्केर छोल्छु
कहिले उठेर छोल्छु
कहिले बसेर छोल्छु
सम्झेर म छोल्छु ।
No comments:
Post a Comment